Ik heb nooit een sportschoolabonnement echt lang volgehouden. Niet één. Vier pogingen, vier keer hetzelfde: de eerste twee weken enthousiast, daarna voelde de auto pakken als een opgave, en na twee maanden lag de pas ergens in een la.
Ik werk vanuit huis, meestal vanaf half negen alweer achter mijn laptop. Tussen de eerste mail en de eerste call zit soms geen vijf minuten lucht. Bewegen was iets voor "als ik tijd heb". Die tijd kwam nooit.
Een collega had een loopband onder haar bureau staan en ik dacht eerlijk gezegd: wat een onzin, dat ding staat binnen een maand stof te vangen. Toch bleef het idee hangen. Geen sportschool, geen reistijd, geen weer waar rekening mee gehouden moest worden. Gewoon een ding in de kamer.
Ik heb de RunningPad Pro nu ruim vijf maanden. Niet dat ik er ineens een sportfanaat door ben geworden, ik ren er geen meter op, ik wandel. Tijdens m'n eerste call van de dag, soms tijdens het scrollen door m'n mail. Rustig tempo, gewoon lopen, m'n hoofd wordt er wakker van op een manier die mijn koffie in ieder geval niet lukt.
"Ik was bang dat het ding lawaai zou maken tijdens video-calls. Maar nu durf ik te wedden dat niemand van mijn team weet dat ik loop terwijl ik met ze praat."
Wat het voor mij laat werken is vooral dat het nul weerstand kost om te beginnen. Het ding staat opgevouwen achter de bank, ik zet 'm neer, sta erop, en binnen tien seconden loop ik. Geen app die eerst moet opstarten, geen schoenen zoeken, etc.
Ik zal niet doen alsof het altijd lukt. Er zijn weken geweest, vooral rond een deadline in maart, dat de band vier dagen stil stond. Ik begon gewoon de dag erna weer, zonder mezelf iets kwalijk te nemen. Dat is denk ik het grootste verschil met een abonnement dat je al betaald hebt en waar schuldgevoel bij komt kijken: dit voelt niet als een verplichting en als falen, het is gewoon weer een ding dat er staat wanneer ik het nodig heb.
Ik merk het meest aan mezelf tegen het einde van de middag. Vroeger zat ik dan met stijve schouders en een moe hoofd, nu heb ik meestal al twee, drie keer twintig minuten bewogen zonder dat het als "sporten" voelde. Geen personal record, geen Strava-streaks. Gewoon een lijf dat minder stijf aanvoelt aan het einde van de dag.
Als iemand mij een jaar geleden had verteld dat ik nu dagelijks zou bewegen dankzij een loopband die inklapt, had ik het niet geloofd. Maar hier ben ik. Geen nieuwe versie van mezelf, gewoon dezelfde Sanne die eindelijk iets heeft gevonden dat past bij hoe haar dag er echt uitziet.
